Son yıllarda daha sık karşılaştığımız bekçiler, bizim çocukluk yıllarımızda sokak sokak dolaşırlar, ellerindeki düdüklerini eğer 1 kez öttürürlerse evlerindeki vatandaşlara ‘Biz buradayız’ mesajını verirlerdi.
1 kez öttürülen bekçi düdüğünü duyan hırsızlık ya da bir başka suç işlemek için o anda sokakta bulunanlar, yakalanmamak adına bulunduğu yeri terk eder giderlerdi.
Bugün bekçiler ‘telsizleri’ ya da cep telefonlarını haberleşme aracı olarak kullanırken, bir zamanlar ‘düdükler’ bekçilerin haberleşme araçlarıydı. Ve öttürülen düdük belli çağrıları içerirlerdi.
Mesela birbirini izleyen iki düdük çağırma işaretiydi. İşiten bekçi hemen çağrılan yere giderdi.
Birbiri arkasına ve sürekli bir şekilde çalınan düdük sesi, imdat istendiğine işaretti. İşiten bekçi derhal yardıma koşarken, kesik ve kısa aralıklı üç düdük sesiyle karşılık vererek , “geliyorum, yetiştim’ derdi.
Özetle bekçilerin haberleşme araçları değişti ama vatandaşın huzuru ve güvenliği açısından katkıları ve önemleri hiç değişmedi.
Geçmişte olduğu gibi bugün ve yarın, ‘Antalya geceleri onlara emanet’
* Ferudun ÖZGÜNSÜR
